Shows enzo...

Voor iedereen die de voorgeschiedenis een beetje kent mag het een heugdelijke mededeling zijn dat ik in ieder geval het gehele jaar 2006 lid ben van de Koninklijke Belgische Teckelclub...
Hoewel..het predikaat koninklijk zegt mij persoonlijk niet zoveel omdat ik mijn middelbare schooljaren heb doorgebracht op een heuse koninklijke scholengemeenschap terwijl mijn buurjongens, echte prinsjes, hoog en droog op een ander college ondergebracht waren..
Bovendien... een Teckelclub is een Teckelclub.
Dat bleek wel weer in Olen.
Na het Debacle in de Bilt georganiseerd door de Nederlandse Teckelclub leek het ons eens aardig om te kijken of het er tijdens een clubmatch binnen de Belgische teckelgemeenschap anders aan toe ging.
Ja en nee.
Ja, , het was wel degelijk anders want het bier was koud en relatief goedkoop.
En nee want zelfs Brasschaat was nog Belgischer dan de clubmatch in Olen!
We zagen een hoop bekende Hollandse gezichten
De keurmeester was Nederlands , veel fokkers kwamen uit Nederland, ringpersoneel was Nederlands.
Een "uit" maar toch "thuis"wedstrijdje dus..
Het clubmatch gevoel, van "we nemen het niet al te nauw" en "iedereen verdient een kans" ging hand en hand met een kampioenenparade.
Zo kon het zijn dat een hond met een 2 cm dikke vlooienband ( een showlijntje oogt zo bloot) of een teckeltje met een loopsheidgordeltje gezusterlijk met de regerend Nederlands kampioen het zelfde rondje moesten maken in de ring.
Dit leverde een leuk schouwspel op en met een Jupilertje in de ene hand en een koude gemengde vlees en vis schotel in de andere hand hebben we als bermtoeristen zitten genieten.
De stemming zat er goed in.
Helemaal omdat het een stoelendans leek wie er achter de bordjes geplaatst zou worden.
Zo kon de nummer 1 nog even snel wisselen met de nummer 3 positie omdat degene die het handje van de keurmeester kreeg nu eens niet 1 maar laatst geplaats werd!
Verwarring bij zelfs de meest geroutineerde handlers, maar dan toch blijven lachen is blijk van sportiviteit en ik kan zeggen dat er wat afgegrijnsd werd daar in Olen.
Als een boer met kiespijn, maar toch.
Een keurmeester is een hoeder van het ras, althans zo behoort het te zijn. Een ruwhaar behoort er op een afstandje uit te zien als een gladhaar echter wel met duidelijke wenkbrauwen en een baard ( iets wat er schijnbaar bij de hollandse keurmeester niet in geramd kan worden). Hilariteit allom natuurlijk als je dan een Dino voorbrengt met een spijkerharde vacht en je krijgt op tafel de vraag voorgelegd of ik wellicht HAARLAK in zijn vachtje had gespoten en wanneer hij voor het laatst geplukt was..
Nu vind ik een op zijn nederlands gefokte pluisteckel met keiharde spikes van wet-look-gel enorm lollig om te zien en een leuk idee voor een feestje,en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik met mijn eigen kapsel die ochtend een aardige bijdrage had geleverd aan het gat in de ozonlaag maar één van de pluspunten van Dino is natuurlijk zijn " puur natuur & niet te hoeven trimmen" topvachtje!
Daar hoeft geen trucendoos voor worden geopend om hem te laten schitteren in de ring .
En een keurmeester behoort dat m.i. te kunnen herkennen...
Zowel met de oogjes als met de handjes.
Kappa ,ons tweede ingeschreven teckeltje had het zelfs nóg iets zwaarder.
Kappa :de schrik van Zele.
Kappa blaft niet maar grijpt meteen...
Hier waak ik Kappa. Die-Kappa.. was niet "pittig" genoeg in Olen!
Nu was hij geheel tegen de heersende trend daar niet de godsganselijke dag aan het keffen want dat leren wij hier af ( wij vinden continue blaffen ongewenst gedrag)
Ook liep geen grote vlaamse koehond in de ring zodat ons kappa zijn pit terplaatste kon demonstreren maar Kappa zette desalniettemin zijn beste pootje voor en verdiende het daarom eigenlijk niet om te eindigen op de 2U plaats na de bewuste vlooienband.
Een hond met een topvacht krijgt het predikaat"gecoiffeerd" en een hondje met een exterieur om te zoenen,een karakter om bij te smelten en een Lef en Koelbloedigheid van een Rottweiler wordt eveneens niet als zodanig herkend en afgerekend op het feit dat hij niet "pittig" genoeg zou zijn.
De volgende keer nog zo'n opmerking en ik doe ik zijn showlijntje af dus wees gewaarschuwd..
Maar al met al...Ex-pat die ik ben, had ondanks deze strubbelingen toch een warm badje.
Na 5 jaar Gentse en 30 jaar Polderkolder haalde ik met mijn Belgisch geboren reutje Dino uit een geimporteerde Néderlandse Moeder het begeerde kampioenschapspunt en de titel "Beste Standaard Ruwhaar Reu" bij een Hollandse keurmeester in Belgie
( en dat ondanks de vermeende haarlak ;-)
En wat beslist niet onvermeld mag blijven..
De Koninklijke Belgische teckelclub is in ieder geval een gúlle teckelclub.
Misschien beter gezegd 'Royaal!"
Bij aankomst een zakje met ( niet biologisch correcte maar desalniettemin met de beste bedoelingen) light snackjes, een handig houdertje voor het ringnummer,teckelbrokjes die een hernia schijnen te kunnen voorkomen ;-) en bij het verlaten een heerlijk zacht vetbedje met hippe pootopdruk voor alle ingeschreven teckels.
Nu houden nederlanders van cadeautjes en wat dat aangaat ben zo hollands als de pest maar zou dat de enige reden zijn waarom deze clubmatch in Olen veel weg had van een authentieke spaanse maaltijd bij broodje van Kootje in Torremolinos?
Ik denk dat kuddegedrag hierop het antwoord zou kunnen zijn .
Wie gaat er naar Olen? En wie keurt er in Olen?
Zodra dat enigszins oranje gekleurd is trekt de harde kern de grens over...
Mij is verteld dat in Monaco en Luxemburg soortgelijke taferelen onstaan.
Nu is een oranje feestje op zich best gezellig dus het was dat onze puppieoppas al een paar keer had gebeld van waar blíjven jullie nou, anders hadden we na ons rondje in de ere ring gráág nog even gebleven...
Want Olen Oléé maak je toch niet elke dag mee?

[Terug ]