Shows enzo...

De titel showlijntjes impliceert dat er toch ook nog eens af en toe over schoonheidstentoonstellingen geschreven wordt
in plaats van alleen het gelazer binnen de rasverenigingen en hun leden die dikwijls als een kip zonder kop
op de diverse teckelfora aan het oude en jongehoeren zijn.
Daarom gaan we het dit keer eens hebben over het laatste showtje dat ik heb bezocht met 4 van mijn teckeltjes.
Maar je bent gewaarschuwd.
Geen lofzang of titeldropping ditmaal.
Geen sakjes of kasipjes.
Je zult van mij ook geen opmerkingen horen maken over de zwierig geschreven diploma's , de glimmende bokaaltjes , de royaal belegde stokbroodjes of over druipende pizzapuntjes:
want het was een fiasco.
Zelden ben ik zo teleurgesteld en gefrustreerd thuisgekomen van een show.
Niet vanwege de uitslagen hoor, laat ik daar vooral duidelijk over zijn, want die trok ik nog wel,
maar de locatie van het gebeuren en de manier waarop er werd gekeurd door de franzosische keurmeester was de nachtmerrie voor elke exposant.

Charleroi is de meest criminele en verloederde stad van Belgie, dat wist ik ,
maar toch had ik niet verwacht dat het "Palais des Expositions" waarin de show werd gehouden nog depressiever was dan de locaties die doorgaans worden gekraakt voor een illegale houseparty.
Daar bedoel ik mee : een aftandse ,armoedige, hopeloos door de graffiti besmeurde bunker,
in een door roet zwartgeblakerde buurt waar, zoals men mij later vertelde , iedereen na de avondklok aan de goden is overgeleverd...

Danig onder de indruk van deze door de kynologen vereniging uitgekozen plek om daar hun 45e exposition canine met CAC-CACIB te houden
kwamen we om 7 minuten over 10 aan bij de ring.
De ring waar de teckelkeuring al aan de gang was.
Balen!
De route naar de entree stond ook dusdanig geil aangegeven bovendien werden we door een stel norse brandweermannen dat buiten hun kazerne pal naast de Expo
aan het samenscholen was met een bekertje gloeiende koffie en een brandende peuk ook nog eens de verkeerde kant op gebonjourd.
Uiteindelijk hadden we het dan gevonden maar we waren net even een paar minuutjes te laat.
De franse keurmeester P.Derouet was al "bezig"
En in een tempo... dat wil je niet weten.
Geen tijd meer voor koffie, catalogus doorneuzen, oefenrondje lopen .
Direct de ring in.

Waren de ruwharen dan als eerste aan de beurt , vraag je je misschien af..
Het antwoord daarop is nee.
Er was geen enkele gladhaarteckel ingeschreven en de langhaarteckels die er waren moesten met zijn allen tegelijk de ring in.
En meteen daarna waren de ruwharen al aan de beurt
Stressss!
Helemaal als je in je achterhoofd houdt, dat ik , zoals bijna elke vrouw, na 3 koppen Espresso en 2 long-drink-glazen jus d'orange/kiwi-sap
( je weet wel, uit die glazen flessen van de Appie )
en een autorit van 1,5 uur op knappen stond.
Geen bezoekje dus aan de nabijgelegen wc's .
Dat zat er niet in want geen tijd.
Ik moest linea recta met mijn teckel de ring in waar de keurmeester met zijn rug naar ons toe met een hulpkeurmeester, die er uitzag alsof ze zo vanachter het ijzeren gordijn was weggerukt, geanimeerd aan het babbelen was.
Er waren in mijn klasse slechts 2 ruwharen ingeschreven en toen de keurmeester eindelijk klaar was met praten werd het hondje voor mij meteen richting tafel gedirigeerd.
Dit duurde echter niet langer dan een seconde of 4 a 5
Want na 1 blik in de bek van de hond te hebben geworpen kon mijn enige tegenstander in die klas weer wieberen.
Zonder daarvoor tekst en uitleg te hebben gekregen overigens.
Hollekidee, de vrouw moest de ring uit en aan de uitdrukking op haar gezicht maakte ik op dat ze er " helemaal-niks-van-begreep"

Na deze binnenkomer wenkte Zdriller zijn volgende patient.
En dat was ik.
Ook bij mij geen bonjour of hoe oud is uw teckeltje.
Helemaal niks.
Stille Willy deed Rang Klats de bek van mijn teckel open,
de ene hand van de keurmeester streek over de rug van mijn teckel en zijn andere hand bevoelde de eerste drie staartwervels en het was gedaan.
Klaar!
En ik kon gaan lopen...
Welgeteld 1 rondje.
En dat deed ik dan nog meer om mijzelf en m'n teckel te plezieren want deze dokter Bibber, ik schat hem ergens in de 70,
wierp een korte blik op mijn dravende hond en draaide zich toen meteen weer om.
Merci Madame, Au revoir en Aju!
Ik was perplexed.
Niet omdat er dan toch eindelijk wat geluid uitkwam maar
deze " keuring" had welgeteld 10 seconden geduurd!
Que est ce que c'est que ca?
Ik begrijp er helemaal niks van zei ik tegen de ringcommissaris
waar slaat dit op, waar gaat dit over, dit is toch geen keuren?
De ringcommissaris begon een beetje te lachen en vertrouwde me toe dat zelfs zij er niks van begreep en dat deze keurmeester ook in haar ogen "vachement mauvais" was en dat betekent slecht.
Niet een beetje slecht, maar heel slecht.
Ik knikte instemmend.

In de klasse die daarop volgde was een andere teckel van me ingeschreven .
Maar toen ik met mijn eerste hond de ring nog niet eens uit was scandeerde de ringsecretaris het nummer al van mijn tweede hond.
Dat is ook altijd leuk voor de zenuwen.
Hoppa ene teckel in de bench, andere teckel eruit, showlijntje om en gaan .
Dat lijkt eenvoudiger dan het was want er was een opstopping voor de ingang van de ring dus het was best moeilijk om er langs te komen.
Overal stonden mensen met hun grote hond aan een lange lijn te wachten want mijn teckelkeurmeester zou in diezelfde ring na de teckels nog 14 andere rassen gaan keuren.
14, jawel, je leest het goed.
Na enig gewurm kon ik ring weer in en het hele spektakel herhaalde zich weer.
Meteen op tafel, en direct er weer af,
1 rondje lopen en klaar was kees.
Ik wist niet eens wat voor een kwalificatie ik had gekregen maar de keurmeester kwam toen toch naar me toe lopen en vertelde me dat ik terug moest komen voor het kiezen van " le champion"
Ah okay dan,
Je comprends...

De gebruiks - en kampioensklasse zouden na deze open-klasse volgen dus ik zag mijn kans schoon en vluchtte richting Wc's.
Als een speer ging ik er vandoor,
Een Mary Borsato look-a-liky stond met haar schoteltje voor de ingang van de toiletten en wilde me ,toen ik langs haar heen sjeesde ,
met alle liefde teckelen want ik had alleen stukjes salami in mijn zak maar geen eurootjes.
Excuse-moi Madame maar hoge nood breekt wetten en ik wimpelde de zuurkijkende dame hoofdschuddend en gebarend af
Belachelijke situatie overigens , ik vind dat toiletbezoekjes bij de prijs ad 47 euro per ingeschreven hond inbegrepen zouden moeten zijn, maar dit even terzijde
Sorry , nogmaals,
geen muntjes bij de hand en ik had grote grote haast.
Nu heb je in het leven langzame pinners en langzame plassers,
en met het wachten op deze figuren verspil je in je leven heel wat tijd.
Ik vind dit niet sociaal anno 2008 waarin we bellen per seconde en betalen per seconde.
Want ken je dat?
Alle toiletten bezet en dat je dan als je voor de WC's aan het wachten bent je
jezelf afvraagt wat die wijven in godsnaam daarbinnen in het hokje allemaal aan het uitspoken zijn?
Of als je voor de pin in de rij staat
dat je denkt dat de het stel bij de automaat met hun neus tegen het scherm voor het eerst van hun leven een kaart in een gleuf steekt of voor het eerst een keuze moeten maken uit een ( sub) menu.
Wel of geen ticket
Tja..
En dan gaan ze ook overleggen
Wat gaan we doen...
Wat vind jij?
Bloedirritant!
Helemaal als je echt gehaast bent en zijn we dat eigenlijk niet allemaal en altijd?
Terwijl.. als je mij voor je hebt dan heb je al die ellende niet.
Ik ben net Speedy Gonzales. Plassen en pinnen kan ik in een nanoseconde.
Die twee handelingen tegelijk heb ik nog nooit uigeprobeerd maar ik vermoed dat ik een grote kans maak op een Guinness book of records vermelding
Faire pipi gaat bij mij dus sneller dan snel.
Zelfs nog sneller dan dat deze franse keurmeester een teckel naar ( fok) waarde kon inschatten.
Ieder zijn eigen specialiteit en baas boven baas, niet waar?
Er was bij de toiletten dit keer geen oponthoud dus ik was binnen de minuut weer terug bij de ring.
Maar Merde!
Ze waren toch al bezig met de laatste ronde van de ruwhaarreuen waarbij het CAC-CACIB vergeven zou worden
Zut alors!
Dat was waar ook,
Een minuut heeft maar liefst 60 seconden!
Binnen 60 seconden zag deze keurmeester waarschijnlijk kans om een hele rasgroep te keuren!
Laat staan alleen de kampioensklasse en de gebruikshondenklasse.
Ik had hem danig onderschat!
Hij had naar alle waarschijnlijkheid in mijn minuut afwezigheid
zijn koffie ook nog eens op gedronken en op zijn gemak het thuisfront gebeld dat het wat later zou gaan worden
Dus ik rende de ring in met mijn teckel en deed net alsof er niks aan het handje was.
De keurmeester had weer staan babbelen met zijn oostblok opportuniste dus hij zag me niet aansluiten.
Oef, gelukkig maar.
Of toch niet...
Deze oude rot in het vak was toch niet helemaal van gisteren
want toen hij klaar was met zijn praatje en hij mij in de ring zag lopen vernauwde zijn oogjes zich tot kleine spleetjes en kreeg hij een duivelse uitdrukking op zijn gezicht.
Whoops .
Mon Dieu, ayez pitie de moi et mes pauvre teckels, dacht ik.
Vous etes en retard bulderde hij en maakt met zijn arm een "opzout" beweging.
Ik voelde dat ik een kleur kreeg want lul je hier maar eens uit ..
Flabbergasted was ik op dat moment.
Moi?
De ring uit omdat ik "te laat" was?
Wat had ik moeten doen dan?
Wat waren de alternatieven geweest voor mijn rapper dan rap toiletbezoekje ?
Ff gehurkt in de ring want de woudlopertjes hadden er vast wel een handje zaagsel overheen gemikt?
Maar wat nu?
Ik herpakte me gelukkig snel.
Regels?
Hij kon mijn rug op met zijn regels.
Immers op mijn laatste show in Olen kon een echte laatkomer die zijn hond ook nog liet poepen in de ring toch nog achter het bordje 1 plaatsnemen.
Ik bleef hem dus minzaam aankijken en mijn ogen spraken boekdelen
dat hij me desgewenst de ring uit kon gaan dragen
maar dat ik no-fuckin'-way uit mezelf weg zou gaan..
Aftaaien?
Ik was notabene die dag daarvoor , gelijk een Schoevers meisje, zelfs nog een paar reserve nylon kousen voor dit spektakel wezen kopen!
Wat een onrecht!
Ik piekerde er niet over!

Het was even helemaal stil rond de ring en de omstanders hielden hun adem in.
zelfs de teckels waren stil en dat wil wat zeggen.
Maar het was al te laat,
Ik had het gezag van de keurmeester ondermijnd
en daar was hij woest over.
Maar ik, die gekke gerrit speelde, was zo mogelijk nog giftiger .
Helemaal toen hij na mijn stilzwijgend protest dreigend op me af kwam lopen met zijn armen over elkaar .
Als een wiskunde leraar tegen een brugpieper siste hij dat hij , omdat IK te laat was hij nu he-le-maal opnieuw kon beginnen .
Zuchtend hief hij zijn handen in de lucht, mompelde enige verwensingen en ging weer in het midden van de ring staan
We mochten weer 1 rondje gaan lopen.
Ik had deze koude oorlog gewonnen maar voor hoelang?
Want laten we eerlijk zijn,
op zo'n moment trek je toch gewoon aan het kortste eind als exposant zijnde.
Want als ze eenmaal de pest op je in hebben dan is het gedaan.
Dan gaan ze je van hun lang zal ze leven niet meer op 1 of 2 plaatsen.
Die kansen zijn dan verkeken.
Dus kon ik na het ene rondje alsnog met lege handen de ring uit.

Wat een dramavertoning deze show en wat een monstrueuze keurmeester.
Ik had hem na de eindkeuring van de reuen al helemaal hangen
en ik had nog 2 teven voor de boeg!
Maar ook dat werd natuurlijk niks meer.
De kaarten waren geschud.
Okay een ticket voor de erering met kleine grote Puppy Hoppe maar ze hadden wat mij betreft 3 granaten in de erering kunnen werpen want ik wilde gewoon naar huis.
Echter ...
Deze Ghetto Bunker was hermetisch afgesloten .
We zaten als palingen in een ton,
en waren genoodzaakt om nog uren te blijven rondhangen.
Buiten scheen de zon en op de rokersuitlaatplaats stonden er meerdere showgangers hun ongenoegen weg te paffen want gedeelde smart is halve smart .
Ook in Charleroi.

Natuurlijk ben ik na afloop van deze schertsvertoning eerst mijn beklag gaan doen bij de keurmeester zelf.
Ikke wel.
Want ook op deze show liepen de gemoederen rond de teckelring hoog op .
Iedereen was laaiend, teleurgesteld en vooral verbaasd over de gang van zaken,
Maar niemand trok zijn mond open tegen de verantwoordelijke daarvoor.
Dat vind ik onverstandig want al die gefrustreerde exposanten geven hun negatieve gevoelens geen uitlaatklep.
Ze blijven er mee rondzeulen en komen de volgende keer nog zuurder kijkend op een show en daar heerst al vaak zo'n grafstemming.
Maar het blijk geven van je ongenoegen in het frans is ook niet gemakkelijk.
Dat begrijp ik best
Ga bijvoorbeeld , zoals in mijn situatie , tegen een keurmeester maar eens in je beste frans uitleggen dat je ontiegelijk nodig moest .
Want dat leren ze je niet op school.
Een passende vertaling voor :
ik moest zeiken als een Kameel , niet zo hard maar wel zoveel,
komt in geen enkel lesboek voor.
Mij wel een hele verhandeling over het Existentialisme van Sartre tijdens m'n mondeling examen Frans laten opratelen : le bourreau est l'un pour l'autre
maar als de nood aan de man komt , ben je toch genoodzaakt om je toevlucht te zoeken juist bij die woorden die je als kind hebt opgepikt. tijdens de lange zomervakanties aan de Gardon , niet waar?
Want ook de urineer en defaecatie gewoonte van kamelen heb ik niet uit de biologie boeken.
Gewoon zelf kunnen aanschouwen tijdens een tripje begin jaren 80 door Noord-Afrika.
Praktijk ervaring noemen we dat,
Hoe dan ook,
de franse vocabulaire waar je wat aan hebt leer je niet van een leraar die zijn graadje op welke godvergeten europese universiteit heeft behaald,
maar gewoon in Parijs van de eerste beste Taxichauffeur tijdens een wegomleiding, dat blijkt dan wel weer.
dat is het ware frans.
Daar kun je mee voor de dag komen in crisis situaties.
Daar kun je op vertrouwen.
Enfin, ik heb hem gelukkig toch duidelijk kunnen maken dat ik het geenstijl.nl vond .
Dat ik geen 50 euro betaal per hond voor een vluchtig bevoelen van amper 10 seconden .
En dat elke Irma la Douce in de Quartier Rouge in die hoedanigheid bij hem in de leer zou willen, dat dan weer wel .
En dat ik ervoor paste om me zo honds te laten behandelen door een keurmeester die mijn teckels niet de aandacht gaf die ze verdienden door ze slechts aan een zeer kortstondige blik te onderwerpen
en dat ik vond dat ik als fokker recht had op een duidelijke en correcte expertise.
Steek maar in je poche kakelende kip!,
Poule poule poule!
Want leuteren met die afvallige communiste, daar was hij wel goed in , dat moest ik hem nageven.
En om het nog een tandje erger te maken ging ik met mijn handje in de lucht van klepperdeklepperdeklep.
Ik wilde hem nog zeggen dat hij qua stijl van keuren veel leek op Lou's best friend Andy die vanuit zijn rolstoel " i- wan -tha- one" roept maar daar kreeg ik de kans niet meer voor.
Maar basically had ik mijn zegje al gedaan.
De boodschap leek me duidelijk
Niet dat ik er veel mee op ben geschoten hoor, het is niet zo dat hij mij na mijn tirade ineens aardig ging vinden of zo..
Integendeel waarschijnlijk.
Of dat ik verwachtte dat hij zou zeggen, aahh van die kant heb ik het nog niet bekeken en als ik me in jouw persoontje inleef dan begrijp ik je grieven.
Welnee.
Het ging ook niet om mijn gelijk te halen ,
maar het luchtte lekker op.
Zelfs zo lekker dat ik al weer een beetje kon lachen om de hele situatie toen ik vervolgens op zoek ging naar de organisatie.

Ook bij het secretariaat even flink van leer getrokken dat ze de allerslechtse ,meest incompetente teckelkeurmeester de ma vie hadden uitgenodigd.
Out in the open, maak van je hart geen moordkuil : ze zien maar wat ze met die informatie doen..
Ook waren ze net ff buiten bij de rokersuitlaat aan het filmen dus de interviewer zag zijn kans schoon en wilde die grote zwarte microfoon ook onder mijn neus een douw geven .
Maar ik had tijdens mijn pitstop in de plee niet eens een behoorlijke blik in de spiegel kunnen werpen
dus de kans om mijn hart te luchten voor de camera heb ik uit ijdeltuiterige overwegingen aan mij voorbij laten gaan.
Die tegenwoordigheid van geest zat er dan toch nog wel in.
Grappig is dat eigenlijk
Nog meer verbaasd was ik later toen ik me realiseerde dat geen van mijn vriendjes van de Belgische Teckelclub aanwezig waren.
Op elke show, in welke uithoek dan ook ,kom je ze tegen met hun hondjes, maar in Charleroi?
Helemaal niemand.
De muppetloge bleef akelig leeg.
Maar in het showwereldje is voorkennis geen misdaad.
En geef ze eens ongelijk!
Mij zul je in dit Palais des expositions dan ook niet meer tegenkomen.
Ongeacht welke keurmeester er wordt gestrikt in deze gribus.
Je te jure!

[Terug ]