Shows enzo...
Brussels dog Show 2007. Vorig jaar was deze show voor ons zeer succesvol dus we hadden er zin in. Ik had mijn maatregelen wat betreft de veterinaire keuring al genomen , want die is de laatste tijd, voor mij persoonlijk, een bron van ergernis. Na mijn laatste vinnige gebekvecht met de Dierenarts op de show in Wieze: waarom houd je je vakliteratuur niet bij en lees je geen bijsluiter vóórdat je er een spuit injast voelde ik ook nu weer de bui al helemaal hangen. En omdat deze witgejaste dame destijds nog steeds in de veronderstelling verkeerde dat de DHPPI van Nobivac slechts geldig was voor 1 jaar, en dierenartsen die financieel niet wijzer worden van sommige veranderingen , die veranderingen dan ook heel snel weer vergeten, had ik voorzorgsmaatregelen getroffen. Ik was dit keer gewapend met een met naam en toenaam geadresseerde brief , daarop vet het Akzo Nobel logo, waarin met markeerstift onderstreept was dat de lotnummers van mijn cocktails al geregistreerd zijn met de immuniteitsduur van 3 jaar voor de Belgische overheid. So far so good zul je denken: een slimme meid is op haar show voorbereid. Maar helaas kun je je niet voor alles indekken want het was dit keer een drama om de exposanten nummers bij elkaar te verzamelen. Er lagen er slechts 4 in de ring. 5 hondjes , 5 betalingsbewijzen en maar 4 kaartjes. Het kaartje van Froufrou had het meisje niet. "Nee hoor", ze kwispelde loom met haar paardestaartje," die is er niet". "U moet weer terug naar de entree in de andere hal , sorry, er liggen hier maar 4 nummers voor u". Een show zou geen show zijn als alle neusjes van de medewerkers en organisatoren dezelfde richting op zouden wijzen dus toen ik eindelijk bij de entree was aangekomen werd ik van daaruit linea recta naar het secretariaat aan de andere kant van de hal gestuurd. Pech voor mij maar ze waren bij het secretariaat nét gestopt met het provisorisch kaartjes bijschrijven. Echter, de entee zou dat dan wél weer voor mij kunnen doen . "We wíllen wel maar we mógen niet "zei de mevrouw van het secretariaat. "Das een goede smoes!" zei ik met een grote smile, "die ga ik onthouden, bedankt!" Dus ik de hal wéér door, langs kraampjes met verveelde snoepverkopers, stands met kermisartikelen voor honden, trimtafels met west-highland white terriers die nog net hun oogjes konden dichtknijpen voordat er een wolk met haarlak over ze heen neer dwarrelde. En na enig aandringen, het volkslied schalde al door de hallen, bleek er toch iemand bij de Entree bereid me te helpen. Er werd een kaartje gepakt en mijn nummer werd er opgeschreven in viltstift. Haleluja, in 1 nanoseconde was alles opgelost en mijn dank was groot. Maar iedereen die deze brusselse Expohallen een beetje kent weet dat ik inmiddels een halve marathon had afgelegd . Nu ben ik gezond en ik trippel zonder moeite al die hallen door, maar iemand met een hoge bloeddruk of een paar lekkende hartkleppen kan ( nog ff afgezien van het keuringsoordeel dat je krijgt over je hond) maar beter stoppen met die tentoonstellingen. Als het al niet voor velen te duur is want dit geintje kostte mij 350 euro en de meerderheid van de mensen zit voor die centjes liever een week "all in" tussen de Russen in het snikhete Turkije . Mij niet gezien, dacht ik ,terwijl ik aan het hinkstapspringen was over de enorme gigantische bergen brokkenstront op de uitlaatplek die gecreeerd was tussen de 2 hallen die ik moest doorkruisen. Een showtje op zijn tijd hoort er gewoon bij als fokker en een titeltje is altijd leuk om te vermelden, niet waar? Bovendien een dagje Efteling met 5 twee-benige kinderen wil je tegenwoordig ook niet meer weten wat dat kost. Dus toen de kantine mevrouw mij even later 3 euro vroeg voor 1 dieet colaatje antwoordde ik niet zoals gewoonlijk " daar ga ik dan eerst eens een nachtje over slapen" maar trok ik braaf mijn beursje. Gelukkig waren we snel aan de beurt met de hondjes, het betrof hier een kordate Hongaarse keurmeester die geen tijd wilde verspillen en een kwartiertje later was ik 4 eerste plaatsen, een beste puppy en een Brussels Winner 2007 rijker. Alleen het diplomaatje en kaartje "Beste Puppy" van Froufrou had ik nog niet gekregen dus ik weer terug naar het meisje achter de tafel in de ring. "Welk nummer Mevrouw ?" vroeg het paardestaartje terwijl ze met 2 ellebogen op tafel met haar vingers in haar ogen aan het wrijven was. "1270" antwoordde ik. "Oh, maar die hond was er niet, want kijk, dit nummer ligt hier nog op tafel... weet U niet dat U die híer moet afhalen?"
 FrouFrou : Best Puppy Brussels Dog Show 2007
|